Анхны гараа...

Намайг төрөх үед үүр хаяарч байсийм байна лээ. Ээж маань намайг төрүүлэх гэж 3 өдөр 3 шөнө өвдсөн гэдгийн. Намайг гарахгүй удсан болохоор нь эмч нар "за, наад хүүхэд чинь аавыгаа хүлээгээд байгаам байнаа. Аавыг нь дууд" гэсний үр дүнд хаа хол томилолтонд явсан байсан аав маань "БИ ДООР ИРЧИХЛЭЭ" гэж хэлүүлснийг ээж маань сонсох тэр үед миний хүү төрсийм гэж ээж маань ярьдгийн. Одоо эргээд бодоход би аавын хүү хүүдээ НУГАН ХҮҮ нь байхын тулд төрсийн байнаа.
Харин аав маань миний дурсамж хараахан хадгалагдан үлдэж чадаагүй балчир байх үед маань биднийгээ орхиод явсийм даа. Ингээд удаан хүлээн аавынхаа дүрийг харахыг хүсэж төрсөн би бодон санах дурсах дурсамжгүйгээр аавгүй хоцорсийн....
Аавдаа тэврүүлж байснаа, эрхлэн үнсүүлж, хамт байж байснаа ч санах, дурсах юмгүй үлдэх нь миний хувьд хамгийн том шаналал маань байсийн.... Эр хүн болох анхны гараа маань ингэж эхэлсийн.